Η τρυφερότητα που χάνεται μέσα στην οικειότητα Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

Ένα ζευγάρι κάθεται στον καναπέ μετά από μια κουραστική ημέρα. Ο ένας παρακολουθεί τηλεόραση, ο άλλος κοιτάζει το κινητό του. Κάποια στιγμή σηκώνονται, ετοιμάζονται για ύπνο και ανταλλάσσουν μια συνηθισμένη καληνύχτα.

Τίποτα δεν φαίνεται να πηγαίνει στραβά. Δεν υπάρχει κάποιος καβγάς, ούτε κάποια ιδιαίτερη ένταση. Κι όμως, αν προσπαθούσαν να θυμηθούν πότε αγκαλιάστηκαν τελευταία φορά χωρίς συγκεκριμένο λόγο, μπορεί να δυσκολεύονταν.

Στην αρχή μιας συντροφικής σχέσης, η σωματική τρυφερότητα συχνά εμφανίζεται αυθόρμητα. Ένα άγγιγμα καθώς περπατάμε, ένα φιλί στην κουζίνα, μια αγκαλιά την ώρα που ο άλλος μάς αφηγείται κάτι. Μικρές κινήσεις που εκφράζουν την επιθυμία μας να βρισκόμαστε κοντά.

Με τα χρόνια, όμως, η καθημερινότητα αλλάζει. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, η φροντίδα των παιδιών, οι οικονομικές ανησυχίες και η κούραση καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς μας. Συχνά, όταν επιτέλους βρισκόμαστε μαζί, το μόνο που επιθυμούμε είναι να ξεκουραστούμε.

Έτσι, η τρυφερότητα μπορεί να αρχίσει να περιορίζεται χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια συνειδητή απόφαση.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η αγάπη έχει μειωθεί. Οι άνθρωποι εκφράζουμε το ενδιαφέρον μας με πολλούς τρόπους. Μπορεί να φροντίζουμε τον σύντροφό μας, να τον στηρίζουμε στις δυσκολίες του και να ενδιαφερόμαστε ουσιαστικά για τη ζωή του, ακόμη κι αν δεν είμαστε ιδιαίτερα εκδηλωτικοί.

Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο να γνωρίζουμε ότι κάποιος μας αγαπά και στο να αισθανόμαστε αυτή την αγάπη μέσα από την καθημερινή επαφή.

Για ορισμένους ανθρώπους, ένα χάδι ή μια αγκαλιά αποτελεί σημαντικό τρόπο σύνδεσης. Για άλλους, η σωματική τρυφερότητα δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Αυτές οι διαφορές μπορεί να υπάρχουν από την αρχή μιας σχέσης ή να εμφανιστούν αργότερα.

Η δυσκολία προκύπτει όταν οι δύο σύντροφοι δεν γνωρίζουν πώς βιώνει ο καθένας αυτή την αλλαγή.

Ο ένας μπορεί να αισθάνεται ότι δεν τον επιθυμούν πια, ενώ ο άλλος να μην έχει αντιληφθεί ότι κάτι λείπει. Κάποιος μπορεί να αποφεύγει ακόμη και μια απλή αγκαλιά επειδή φοβάται ότι θα εκληφθεί ως πρόσκληση για σεξουαλική επαφή, την οποία εκείνη τη στιγμή δεν επιθυμεί.

Γι’ αυτό έχει σημασία να μπορούμε να μιλάμε για την τρυφερότητα ξεχωριστά από τη σεξουαλικότητα. Να υπάρχει χώρος για ένα άγγιγμα που δεν χρειάζεται να οδηγήσει κάπου, για μια αγκαλιά που μπορεί να παραμείνει απλώς αγκαλιά.

Φυσικά, η σωματική επαφή χρειάζεται να είναι επιθυμητή και από τους δύο. Η τρυφερότητα χάνει κάτι από την ουσία της όταν μετατρέπεται σε υποχρέωση ή σε μέτρο με το οποίο αξιολογούμε την αγάπη του άλλου.

Μπορεί όμως να έχει ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε πότε αρχίσαμε να θεωρούμε τόσο αυτονόητη την παρουσία του συντρόφου μας, ώστε να σταματήσουμε να αναζητούμε εκείνες τις μικρές στιγμές εγγύτητας.

Ίσως η οικειότητα, όταν διαρκεί πολλά χρόνια, να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται καθημερινά δίπλα μας εξακολουθεί να έχει ανάγκη να αισθάνεται επιθυμητός, αγαπητός και σημαντικός.

Και κάποιες φορές, αυτή η αίσθηση μπορεί να χωράει σε μια πολύ απλή κίνηση: να πλησιάσουμε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλον.