Οι μικρές απορρίψεις που μαζεύονται μέσα σε μια σχέση Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας

«Να σου πω τι έγινε σήμερα στη δουλειά;»

«Μισό λεπτό, να τελειώσω κάτι στο κινητό.»

Η συζήτηση σταματά εκεί. Λίγο αργότερα, ο ένας έχει ξεχάσει ότι ήθελε να μοιραστεί κάτι και ο άλλος έχει απορροφηθεί σε όσα έκανε. Δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερα σοβαρό. Κανείς δεν τσακώθηκε, δεν ειπώθηκε κάποια προσβλητική κουβέντα και η ημέρα συνεχίζεται κανονικά.

Μόνο που τέτοιες μικρές στιγμές, όταν επαναλαμβάνονται, μπορεί να αφήνουν πίσω τους κάτι που δύσκολα περιγράφεται.

Μια αίσθηση ότι ο άλλος δεν ενδιαφέρεται και τόσο. Ότι όσα έχουμε να πούμε δεν είναι αρκετά σημαντικά. Ότι χρειάζεται κάθε φορά να διεκδικούμε λίγη από την προσοχή του.

Στις συντροφικές σχέσεις συχνά ασχολούμαστε με τα μεγάλα γεγονότα: τους καβγάδες, τις διαφωνίες, τις κρίσεις εμπιστοσύνης. Υπάρχει όμως και μια πιο αθόρυβη πλευρά της καθημερινότητας, που αφορά τις μικρές προσπάθειες των δύο ανθρώπων να συναντηθούν.

Ένα βλέμμα, ένα αστείο, μια σκέψη που θέλουμε να μοιραστούμε, μια αυθόρμητη αγκαλιά. Μικρές προσκλήσεις για επαφή που συνήθως δεν τις αντιλαμβανόμαστε καν ως τέτοιες.

Όταν ο άλλος ανταποκρίνεται, έστω με έναν απλό τρόπο, αισθανόμαστε ότι υπάρχει χώρος για εμάς μέσα στην καθημερινότητά του. Όταν όμως οι προσπάθειές μας συναντούν συστηματικά αδιαφορία, μπορεί σταδιακά να αρχίσουμε να αποσυρόμαστε.

Και αυτή η απόσυρση δεν είναι πάντα φανερή.

Μπορεί απλώς να σταματήσουμε να αφηγούμαστε όσα μας συνέβησαν, να μη ζητάμε πια τη γνώμη του άλλου ή να κρατάμε για τον εαυτό μας μικρές χαρές και στενοχώριες. Η σχέση εξακολουθεί να λειτουργεί πρακτικά, αλλά κάτι από την αυθόρμητη επικοινωνία της αρχίζει να περιορίζεται.

Φυσικά, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι συνεχώς διαθέσιμος. Όλοι έχουμε στιγμές κούρασης, αφηρημάδας ή ανάγκης να μείνουμε λίγο μόνοι μας. Ένα αναπάντητο βλέμμα ή μια κουβέντα που αναβλήθηκε δεν σημαίνει ότι ο σύντροφός μας δεν μας αγαπά.

Η διαφορά βρίσκεται περισσότερο στη συνολική εμπειρία που δημιουργείται μέσα στον χρόνο.

Αισθανόμαστε ότι ο άλλος ενδιαφέρεται για τον κόσμο μας; Ότι μπορούμε να τον πλησιάσουμε; Ότι, ακόμη κι όταν δεν έχει τη δυνατότητα να ανταποκριθεί εκείνη τη στιγμή, θα επιστρέψει αργότερα σε αυτό που θέλαμε να μοιραστούμε;

Μερικές φορές αρκεί μια απλή φράση: «Θέλω να μου το πεις, αλλά είμαι πολύ κουρασμένος τώρα. Να το συζητήσουμε σε λίγο;»

Και βέβαια, έχει σημασία να μπορούμε να εκφράζουμε αυτό που μας λείπει χωρίς να μετατρέπουμε κάθε παράλειψη σε κατηγορία. Το «μου λείπει να μιλάμε περισσότερο» μπορεί να ανοίξει μια συζήτηση που το «ποτέ δεν με προσέχεις» συνήθως δυσκολεύει.

Η συναισθηματική εγγύτητα δεν χτίζεται μόνο στις μεγάλες στιγμές. Διαμορφώνεται και μέσα από την επανάληψη μικρών καθημερινών εμπειριών, όταν αισθανόμαστε ότι ο άνθρωπός μας εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για όσα σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και ζούμε.

Ίσως γι’ αυτό αξίζει πότε πότε να παρατηρούμε εκείνες τις μικρές προσκλήσεις για επαφή που περνούν σχεδόν απαρατήρητες. Γιατί μέσα τους μπορεί να κρύβεται κάτι πολύ απλό: η επιθυμία του άλλου να μοιραστεί μαζί μας ένα μικρό κομμάτι της ημέρας του.