Πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας «Λευκάδα… τέλος μια εποχής»

0
357

Την Παρασκευή 30 Αυγούστου εγκανιάστηκε η έκθεση  της Μίρκας Ζακυνθινού, που αφορά ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό της παλιάς Λευκάδας… Στην αίθουσα Θ. Στάμου έδωσαν το παρών πολλοί Λευκαδίτες και μη με έντονο ενδιαφέρον να γνωρίσουν την παλια Λευκάδα.

Η Μίρκα Ζακυνθινού- διοργανώτρια όλου αυτού του επιτεύγματος  είναι ένα πλάσμα ρομαντικό και νοσταλγεί έντονα την πόλη της που χάθηκε στο πέρασμα του χρόνου, η Μίρκα όμως θέλει να μοιραστεί με όλους εμάς την παλιά αγαπημένη της Λευκάδα…

Πολλοί συντοπίτες μας άνοιξαν το φορτσέρια τους και δάνεισαν προσωπικές φωτογραφίες τους για να γνωρίσουμε όλοι μας τον παλιό Πόντε, το Κάστρο,τη λιμνοθάλασσα..

Σε κάθε φωτογραφία η Μίρκα αποτυπώνει την ψυχή της με όμορφες λέξεις και έντονα νοσταλγικά κειμενάκια…

Στην αίθουσα τέχνης του Θ.Στάμου θα εκτίθενται 100 φωτογραφίες μέχρις τις 8 Σεπτεμβρίου!!!

 

Η ΛΕΥΚΑΔΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Πώς θα μπορούσαμε να΄χαμε γεννηθεί σε ένα άλλο μέρος και να το ΄χουμε τόσο αγαπήσει , όσο ετούτο το μικρό νησί ; Όλες μας οι αισθήσεις γεννήθηκαν εδώ…

Μεγαλώναμε και μαθαίναμε μέσα από τους γκρίζους ουρανούς τους χειμώνες, ότι η θλίψη έχει ομορφιά, τσαλαβουτάγαμε στους βρεμμένους δρόμους και ήταν για μας το πιο ωραίο παιχνίδι,. στα κεραμίδια έσκαγαν με θόρυβο οι στάλες της βροχής κι εμείς καθόμαστε κάτω απο τις υδροροές και στριφογυρίζαμε με τα χέρια ανοιχτά κοιτώντας ψηλά τον ουρανό…μα δε μας ένοιαζε καθόλου που γινόμαστε μούσκεμα. Παρήγορη βροχή σαν την ανάσα του Θεού…

Και τα βράδυα όταν κρυώναμε ρίχναμε στους ώμους μας το ουράνιο τόξο κι έτσι η νύχτα δεν ήταν ποτέ σκοτεινή …

Ακούγαμε το χελιδόνι που ερχόταν την πρώτη μέρα της ΄Ανοιξης, και ο κάμπος άστραφτε από χρώματα…

Παίρναμε τον δρόμο της Κουζούντελης πνιγμένο στα πράσινα, στα κόκκινα, στα μωβ ,και βλέπαμε τα μικρά σπίτια με τις ασπρισμένες αυλές τις πεντακάθαρες…

Μυρίζαμε παντού τα απόμακρα αρώματα των κήπων, τα φαγητά στους φούρνους της γειτονιάς, τα φρεσκοψημένα ψωμιά που ευωδιάζανε προζύμι και φρέσκο ζυμάρι, τα αγιοκλήματα τα γιασεμιά και τα νυχτολούλουδα που σε κάθε μίσχο τους κρυβόταν το άρωμα της αθωότητάς μας…

Γευόμαστε το καρπούζι και δεν μας ένοιαζε που έτρεχαν τα ζουμιά στα χέρια , τρώγαμε την φέτα το ψωμί με το λάδι και τη ζάχαρη που μας έφτιαχνε η μάνα μας, το παγωτό ξυλάκι « Θαύμα» με την αξεπέραστη βανίλια που όμοιά της δεν ξαναβρήκαμε και σκάγαμε το σακουλάκι στα παιδικά μας χέρια ή στους τοίχους, πίναμε γκαζόζες Γκλόρια και Ζενίθ στην παραλία με κείνο το σαγρέ γυάλινο μπουκάλι κι η ανεμελιά ήταν μια λέξη που την είχαμε εφεύρει εμείς.

Πόσες εικόνες, πόσες αισθήσεις!

Τίποτα δεν θα ξεχαστεί, δεν μπορεί να ξεχαστεί, κι οι φωτογραφίες αυτές διηγούνται την ιστορία ανθρώπων που έζησαν μια ζωή γεμάτη πληρότητα κι αφθονία, έχοντας όμως τόσο λίγα.

Στο τέλος αυτό που μένει είναι η ανάμνηση κι αν αυτή μας αφήνει ένα χαμόγελο στο προσωπο, παρά το δάκρυ που μπορεί να κρύβεται στο βάθος, τότε σημαίνει ότι κάναμε ένα υπέροχο ταξίδι στην αιωνιότητα!

Θέλω να ευχαριστήσω πολύ τους Λευκαδίτες ,

Θωμά Στραγαλινό, Βίκυ Λαμπροπούλου, Κατερίνα Σίδερη, Αντρέα Γεωργάκη, Βασίλη Κατωπόδη, Ζαχαρένια Καγκελάρη, Περικλή Βλάχο, Λίνα και Βίκυ Μασμανίδη, Δημήτρη Καράμπαλη, Μπάμπη Λάζαρη, Δώρα και Σία Καμινάρη, Ευρυδίκη Μεσσήνη, Νίκο Ζαβιτσάνο, Ειρήνη Μοντεσάντου, Γιάννη Μεσσήνη, Βούλα Γράψα, Ηλία Καββαδά, Νάντια Δεσύλλα, Νίκο Κοκκόλη, Γιώργο Ζωιτά, Πάνο Βλάχο, Αποστόλη Καραβία, Κώστα Κατωπόδη (Ρόλλια) Θοδωρή Μαυρομάτη Ευγενία Κολυβά, Χρύσανθο Χατζηγεωργίου, Χριστίνα Μουσούρη και Θοδώρα Γεωργάκη που με προμήθευσαν με αυτούς τους φωτογραφικούς θησαυρούς.

Ακόμα, θέλω να ευχαριστήσω τις οικογένειες των νοσταλγικών μου χορηγών, τα παγωτά «Θαύμα» του Γ. Ράπτη, τα εργοστάσια αναψυκτικών «Ζενίθ» και «Γκλόρια» των Χ. Τασσόπουλου και Ζ. Ζαβιτσάνου, για την ηθική τους στήριξη και χαρά να συμμετέχουν σε αυτό το ταξίδι.

Σας ευχαριστώ όλους. 

Η διοργανώτρια της έκθεσης Μίρκα Ζακυνθινού