Αγία Κυριακή – Ιερό των Νυμφών . Χιλιάδες χρόνια Ικεσίας

0
146

 

Αγία Κυριακή – Ιερό των Νυμφών . Χιλιάδες χρόνια Ικεσίας

χαραγμένα  στον βράχο της:  Αγία Κυριακή, το μικρό εκκλησάκι- θραύσμα του απέραντου χρόνου. Το έκτισε στην μικρή χερσόνησο μια ευσεβής οικογένεια του Βλυχού στις αρχές του 20ου αιώνα και το χέρι μιας θεϊκής βούλησης.

Θραύσμα αποσπασμένο από την χωρίς τέλος ενότητα του άχρονου χρόνου.

 

Γιατί

7 Ιουλίου 2018 και φέτος στην ώρα του το πανηγύρι της Αγίας Κυριακής και λίγες ημέρες πριν κάποιες μικρές προετοιμασίες, φωτάκια αναμμένα μέσα στη νύχτα σαν νοσταλγική γέφυρα με το αόρατο παρόν των κεκοιμημένων.

 

7 Ιουλίου 1908 και τότε στην ώρα του το πανηγύρι της Αγίας Κυριακής και λίγες ημέρες πριν ο Βίλχελμ Νταίρπφελντ βρίσκεται κοντά στους ντόπιους που ετοιμάζουν τον ναΐσκο για την γιορτή.

Και αυτές οι προετοιμασίες στον περίβολο φέρνουν στο φως πολλά αναθήματα – αφιερώματα κάποιων άλλων πιστών χιλιάδες χρόνια πριν. Τα φέρνουν στο φως και φως εδώ είναι ακριβώς τα μάτια του Γερμανού αρχαιολόγου. Άπλετο φως, αυτά τα μάτια του που προσήλωσε μια ολόκληρη ζωή στα χώματά μας.

Μια λαμπρή πορεία ανασκαφών και ερευνών είκοσι ήδη χρόνων σε όλα τα μεγάλα κέντρα της αρχαιότητας έχει προηγηθεί, πριν την άφιξή του στο Νηδρί. Το Νηδρί πάλι με Η αυτό το γράμμα- επαναφορά στον αρχέγονο Μύθο μας.

Είς τήν είσοδον του καθ’ ήμάς λιμένος τής όμηρικής πόλεως, έναντι τού χωρίου Νηδρί, εύρίσκεται έν μέρει έντός βραχώδους σπηλαίου ό ναΐσκος τής εΑγίας Κυριακής, πρός τήν όποίαν προσεύχονται οί ναυτικοί κατά τόν έκπλουν καί είσπλουν πρός τόν λιμένα. Τό νά ήτο έδώ άπό άρχαιοτάτων χρόνων έν εΙερόν ήτο λογικόν νά ύποτεθή.

Σε μια σελίδα από την εικοσαετή πραγματεία του Alt Ithaka – Αρχαία Ιθάκη περιγράφει ο ίδιος  αυτή την ανακάλυψή του, που είναι για εμάς τους Λευκαδίτες μια απόλυτη σύνδεση με την υπαρξιακή μας ταυτότητα. Από αυτές τις ανεπαίσθητες συνδέσεις με αυτό που κυρίως μυστικά μάς ορίζει σε όλη τη ζωή. Είτε με την ασυνείδητη προδοσία μας, είτε με την ανεξήγητη νοσταλγία μας.

 

Τα  εκατοντάδες βαφτίσια και γάμοι- που βιώνει καθένας κάτοικος στη ζωή του από μακριά βλέποντας τα πλεούμενα με τις κορδέλες και τις μουσικές ή από κοντά σαν υψηλός καλεσμένος των νεαρών ζευγαριών- στο κέντρο του ναΐσκου που στέγασε την μοναδική  εξόδιο ακολουθία: την δική του.

«Κατά τό έτος 1908 καί όλίγον πρό τής ήμέρας τής πανηγύρεως, τήν 7ην Ίουλίου, καθ’ ήν συγκεντρούνται πολυάριθμοι προσκυνηταί, έγένοντο έργασίαι διευθετήσεως τής πρό τούμ ναΐσκου άκτής, καθ’ άς ήλθον είς φώς πολλά άρχαϊα άναθήματα έκ πηλού καί άφθονα θραύσματα. Άνεσκάψαμεν εύθύς παρά τόν ναΐσκον και άνεύρομεν παρά τόν βράχον άντικείμενα άγγείων όλων τών έποχών καί άναθήματα μικρών είδωλίων και πλακών.»

 

Θραύσματα: τα πολύτιμά μας

Φτιάχνουν την ενότητα της ανθρώπινης προσευχής.  Χιλιάδες χρόνια ικεσίας στην γυναικεία θεότητα, χιλιάδες χρόνια επίκλησης ντυμένα στον γυναικείο, θεϊκό χιτώνα.

Έπειδή είς πολλάς έξ αύτών άπεικονίζοντο χορεύουσαι Νύμφαι και είς άλλας ό Έρμής μέ τό κηρύκειόν του, δυνάμεθα νά δεχθώμεν ότι έπρόκειτο δι’ Ίερόν τών Νυμφών,

Δεν ξέρουμε ποια απόφαση, όραμα, βούληση  έδωσε στην οικογένεια  από το Βλυχό το κίνητρο να χτίσει το μικρό εκκλησάκι. Ένας τοπικός θρύλος για την εικόνα της Αγίας Κυριακής ταξιδεύει από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά. Δεν ξέρουμε ποιο σημείο του μεγάλου, άγνωστου χρόνου φέρνει στο αναλλοίωτο, απειροελάχιστο σημείο του τόπου της μικρής χερσονήσου ένα πέτρινο αρχικά εκκλησάκι και μετά το γνώριμο σε εμάς άσπρο χρώμα του μέσα στον βράχο.

 

«Οπως κατά τήν έπικράτησιν τού Χριστιανισμού πολλοί ναοί ίδρύθησαν είς τήν θέσιν τών είδωλολατρικών Ιερών, ούτω και ή Αγία Κυριακή έλαβε τήν θέσιν του Ιερού τών άρχαίων Νυμφών. .

Και πάντα η  ίδια ανθρώπινη ανάγκη της επίκλησης στο άγνωστο και ιερό. Ο Οδυσσεύς προσεύχεται στις Νύμφες, όταν έρχεται στο λιμάνι του Φόρκυνος –  Σύβοτα  από το νησί των Φαιάκων. Η πρώτη προσευχή στην πατρίδα, η πρώτη χειρονομία προς το γενέθλιο χώμα, τη γη του -τη γη μας – στο τέλος του ταξιδιού…

Ας κρατήσουμε αυτή την προσευχή!

eΗ λατρεία τών Νυμφών είναι έμφανής είς όλον τό έπος. Ο  Όδυσσεύς προσεύχεται είς αύτάς κατά τήν άφιξίν του είς τόν λιμένα του Φόρκυνος καί έπίσης όταν μέ τόν Εύμαιον φθάνη είς τό παρά τήν κρήνην εΙερόν των, έγγύς τής πόλεως. Πιθανόν και οί σύντροφοι τού Τηλεμάχου νά τάς ηύχαρίστησαν, όταν έπέστρεψαν άπό τήν Πόλιν, εισερχόμενοι είς τόν λιμένα, όπως σταυροκοποϋνται καί σήμερον όλοι οί παραπλέοντες ναυτικοί.

Εισερχόμενοι εις τον λιμένα, αλλά εμείς είμαστε στο λιμάνι Νηδρί με την κλειστή πρόσοψη και τα κλειστά βλέμματα, που ζητάει επίμονα τον ήχο και τον ορίζοντα του ανοιχτού ταξιδιού.   

Τα παιδιά, οι μαθητές μπορούν και, να είστε σίγουροι, θα κάνουν την αναγκαία  σύνδεση με το νόημα και τον ρυθμό των χιλιετιών. Με αυτό δηλαδή που τους αξίζει.

Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτή την προσευχή, την προσευχή  του Οδυσσέα Λαερτιάδη. Την δική μας προσευχή…

ΥΓ. Την σελίδα – απόσπασμα από το Alt Ithaka – Αρχαία Ιθάκη, έφερε στα γραφεία του Επιμελητηρίου, όπου εργαζόμαστε καθημερινά για την προετοιμασία της τιμητικής  εκδήλωσης για τον Β. Νταίρπφελντ στο Μουσείο της Ακροπόλεως, η κ. Ανδριάνα Φωτεινού. Της είμαστε αιώνια ευγνώμονες για αυτό το πολύτιμο διαμάντι.

Για τον Σύλλογό μας,

Ελένη Βερυκίου